In de winter hebben de vogels het altijd een beetje moeite om eten te vinden .. hoewel dat hier wel meevalt omdat er niet vaak een dik pak sneeuw ligt. Dus (dierenliefhebber als wij mensen zijn) helpen we ze een handje en hangen een vetbol op. En dat trekt dan vogels aan als de koolmees en de pimpelmees. Al acrobatische toeren uithalend worden de vetbol gestaag een vetbolletje, dat levert altijd leuke plaatjes.
Helaas voor hun hebben de kauwen het ook door .. en het netje van het vetbolletje is niet helemaal berekend op het gewicht van een kauw .
Ik werk in het ziekenhuis .. elke dag komen hier mensen die hier werken, mensen die hier slecht nieuws krijgen, goed nieuws krijgen, een behandeling, op bezoek bij familie of vrienden. Het is eigenlijk een klein dorp. 'Wat doe je nu eigenlijk voor werk ?' krijg ik vaak te horen. Om het maar even kort samen te vatten: ik haal informatie uit de medische status van patienten die worden behandeld volgens bepaalde richtlijnen in verband met hun ziekte. Dit zegt de meestal mensen nog niet veel dus vervolg ik met: deze patienten hebben allemaal een vorm van kanker waarvoor ze behandeld worden .. ik verzamel de gegevens, verwerk deze en op deze manier zal op de lange termijn een vergelijking kunnen worden gemaakt tussen verschillende behandelingen zodat telkens een verbetering in behandeling kan worden toegepast. Globaal gezien help ik dus de ontwikkeling van de medische zorg. Tot zover niet veel nieuws ..
Nu is het zo dat ik deze patienten zelf niet ken, niet behandel, niet zie, niet spreek .. ik ken hun alleen via de informatie uit het medisch dossier en vandaaruit kan ik volgen hoe het met ze gaat tijdens het beloop van hun behandelingen.
Ik volg al een tijdje het verhaal van Sylvana op de site van haar zusje Kim. Kort samengevat: 2e kerstdag 2005 - ongeval op snelweg - zwaar letsel - IC-opname in AMC - nu herstellende. Dit verhaal is geschreven vanuit de ogen van iemand die de best mogelijke steun biedt. Een kaartenactie starten, elke dag op bezoek en iedereen op de hoogte houden van de ontwikkelingen (zowel achteruit- als vooruitgang) .. en dat allemaal in een heel persoonlijk jasje geschreven. Hartverwarmend is ook te lezen hoeveel mensen er meeleven met deze hele tragische situatie. 'Ze opende haar ogen en keek rond de kamer' .. op dat moment doet het je beseffen dat ineens de kleinste dingen weer belangrijk worden en dat je eigenlijk niets voor vanzelfsprekend moet nemen.
Het is mooi om patientgegevens eens op een andere manier te lezen .. niet vanuit een medisch, maar vanuit een persoonlijk oogpunt.
Winterse sferen als deze doen je verlangen naar de zomer. Want wat ik nog vergeten was in mijn vorige 2 stukjes over de zomer was het volgende: zomer .. tijd voor festival, en wat is er nu meer temperamentvol dan het Zomercarnaval in Rotterdam. Op 30 juni was het gelukkig een mooie dag. Ik was hier eigenlijk nog nooit geweest .. ik keek mijn ogen uit: de ene creatie was nog groter dan de ander, de ene koningin nog mooier dan de ander (het waren er ook nogal wat, hoewel ze soms ook even pauze hadden).
De straatparade is eigenlijk een aaneenschakeling van verschillende (samba) groepen die zich op deze manier presenteren. Wat ik alleen wel erg jammer vond is dat er van de ongeveer 40 groepen maar 3 of 4 waren die ook daadwerkelijk live-muziek brachten .. lekker opzwepende percussie !! Verder waren het voornamelijk vrachtwagens met daarop een DJ. De verschillende groepen hadden ook zo allemaal hun eigen thema (makkelijk herkenbaar ook) en dat leverde dan ook een bonteverzameling aan kleuren op (hoewel zwart-wit ook nadrukkelijk aanwezig was).
Zoals ik al zei: het was een warme dag .. er werd veel gedronken, door iedereen (hoewel niet iedereen het warm leek te hebben). En ja .. dan wordt je moe, heb je geen zin meer en dus ga je maar een beetje met een plant spelen
Na al dit Latin-geweld liet ik de jaarlijkse danceparade op 13 augustus maar verstek gaan ...
.
